• De dames kregen wat ze verdienden !

    Afgelopen zaterdag zijn de dames keihard van hun roze wolk afgevallen, waarbij nadrukkelijk gezegd mag worden dat dit volledig aan zichzelf te wijten is.

    JSV ging om 13:00 uur met windkracht orkaan van start uit bij DHSC. Achterin moest er geschoven worden vanwege de afwezigheid van Amber. De afwezigheid van haar was duidelijk merkbaar voor het middenveld, die zich dan ook het schompes hebben gelopen. Ze kregen de positie innamen de gehele wedstrijd dan ook niet onder controle, omdat ze hun afspeelpunt miste en het doordekken aan de rechterzijde ontbrak. Door de wind was het tevens moeilijk communiceren voor Milou, die wel haar uiterste best deed om de juiste sturing aan te brengen, maar het was gewoonweg niet hoorbaar, doordat de woorden met de wind vervlogen. Daarin tegen was het voorin dramatisch gestemd met het uitspelen en afronden van kansen en het middenveld speelde de tweede helft met name een strijd tegen zichzelf in plaats van tegen de tegenstander.

    Afijn, de dames ging voortvarend van start en al snel ontstonden er kansen. Dit met dank aan de pressie en de druk die Britt en Manon op het middenveld en de achterste linie van de tegenstander zetten.

    De eerste twee kansen werden door de keepster van de tegenstander gered, maar na 15 minuten was het uiteindelijk alsnog raak. Een prima 1-0. In de volgende aanval schoot Manon de bal op de lat en enkele minuten later ontstond er een 2 tegen 1 situatie die slecht werd uitgespeeld door JSV. De druk bleef gezet worden, waarbij er opnieuw een kans ontstond maar de keeper wist in de kluts de bal weg te tikken. JSV was vooral te vinden op de helft van de tegenstander, maar kreeg de bal er maar niet in.

    Het vertrouwde vloeide bij een aantal weg en dat was merkbaar. Het team is gewend om na 30 minuten al met enkele doelpunten verschil voor te staan, maar dat kan niet altijd.

    En indien je zoveel klasse in een team hebt lopen, zou je daar eigenlijk ook niet van slag van moeten raken. Maar helaas gebeurde dit wel mede met dank aan het onnodige rumoer vanaf de zijkant. Enkele speelsters maande en smeekte meerdere malen hiermee te stoppen want dit slaat onnodig door op de groep. Tot dat moment was de groep zelf nog rustig EN JA de keepster van de tegenstander maakte hands buiten de 16 meter en de scheids zag dat prima maar floot niet. Dat zijn keuzes en beslissingen die gemaakt worden indien je te maken hebt met een clubscheidsrechter. EN JA de grensrechter vlagde gemeen en het was 7 keer geen buitenspel. Maar het enige wat daar tegen helpt is het verstand erbij houden en uit de vrije trap direct de bal terug te pakken.

    Maar in plaats daarvan gaven we de tegenstander en dan met name de scheidsrechter wat ze wilde hebben. Na wederom een gemene beslissing aan de zijde van de tegenstander kregen zij de kans de bal vooruit te spelen, Julia pakte de bal op en schoot de bal vooruit. Zij is absoluut niet met haar handen buiten de 16 meter geweest, maar je kon erop rekenen dat de scheidsrechter op dit moment stond te wachten en met een grote grijns de vrije trap aan DHSC kon toekennen. Met dank aan de wind ging de bal er snoeihard in en vervolgens kon JSV direct met 1-1 de rust in.

    De frustratie was enorm hoog en tot overmaat van ramp was er geen kleedkamer beschikbaar om een fatsoenlijk tactisch praatje te houden. Driekus en Roy gaven tijdens de rust hun feedback, die door enkele speelsters niet goed werd opgepakt. Sterker nog er werd gepresteerd om er tegenin te gaan en het zelfs te verwerpen.

    Maar de mannen hadden wel gelijk want JSV was nog niet koud begonnen of de 2-1 van de tegenstander lag erin. De koppen gingen direct naar beneden waarop Manon, Britt en Chantal probeerde de groep terug op te zwepen en iedere bal te gaan afjagen. Manon en Chantal moesten elkaar hierbij regelmatig aanduwen omdat de kramp bij de ene nog sneller op kwam dan bij de ander.

    Al snel kreeg JSV met dank aan het leveren van de extra inzet de 2-2 op het scorebord. Een moment waarop je zou denken dat er een extra schepje bovenop gegooid zou worden en iedere bal zou worden afgejaagd. Maar alles behalve dat gebeurde. En JSV zakte wederom af. Tot overmaat van ramp wilde Francine de bal weg knallen maar werd verkeerd gecoacht door een medespeelster die maande de bal naar Julia te spelen. Hierdoor ontstond er twijfel bij Francine en ging het mis. Ze deed wat haar werd toe gecoacht maar daar stond een tegenstander tussen die zorgde voor de 3-2.

    Op dat moment verwacht je dat een speelster snel de bal uit het net gaat halen, Julia een schouderklopje geeft en Francine een oppepper, maar zelfs dat gebeurde niet. Er werd heel gelaten gereageerd en iedereen was met zichzelf bezig. Maar toch werd er door een ieder op haar eigen manier geprobeerd de stand om te zetten.

    Dat resulteerde erin dat JSV te gehaast en te slordig in de 16 was, waardoor de ballen op doel werden geknald i.p.v. op de vrij staande vrouw werden afgelegd. Ballen die verkeerd door de tegenstander werden ingespeeld werden niet door-gedekt en opgepakt, waardoor er onnodig veel gelopen moest worden. Passes over een paar meter kwamen niet aan. De vrije speelsters werden niet opgezocht. En de tegenstander werd in de kaart gespeeld. Die vonden het wel fijn al die ballen naar voren en de lucht in knallen en hotsen-knotse voetbal spelen.

    In de 84ste minuut floot de scheidsrechter af en had JSV met dank aan zichzelf geen punt aan de wedstrijd over gehouden.

    Een wedstrijd die je het liefst zo snel mogelijk wilt vergeten maar die vooral de komende maanden bij iedereen moet blijven hangen. We moeten leren ons niet in emoties mee te laten slepen. Je verliest nooit een wedstrijd door de scheids- of grensrechter. Je verliest het doordat je er ZELF VOOR KIEST om je mee te laten slepen in negatieve emoties door keuzes die zij maken. Indien je dan ook nog eens weet dat je twee klassen beter bent, dan mag dat je niet overkomen. Daarnaast moeten we leren vertrouwen te hebben in ons eigen kunnen en we moeten leren met tegenslagen om te gaan. Die tegenslagen horen erbij en alleen indien je leert dat om te zetten, kun je een niveau hoger gaan spelen. Zolang dat niet geleerd wordt heb je geen enkel recht om te spreken over een klasse hoger te willen spelen. Verder moet een ieder leren wat zijn sterke en zwakkere punten zijn en daarna te handelen. En jezelf pijn doen tijdens een wedstrijd en meer dan het maximale geven is geen schande. Je moet met kramp en bijna hinkte van het veld af stappen indien je dit soort wedstrijden hebt gespeeld. Zo niet, dan kun je niet claimen dat een ieder individueel het maximale in deze wedstrijd heeft gestopt om het om te zetten naar een winstpartij.

    Maar een feit blijft dat dit is een sterk team is zowel in de individuele klasse, de sterke band onderling, de passie van een ieder, de acceptatie voor een ieder en de mega gezelligheid. Dus geen vrouw over boord. Een off day kan een keer gebeuren. Volgende week herpakken we ons met een teamavondje en een perfect match op zaterdag. Het is een bijzondere groep met soms bijzondere momenten, maar dat maakt het plaatje uiteindelijk compleet. En zoals Manon in de kleedkamer terecht zei: ‘wij hebben onze eigen Messi (lees: combinatie Messi/Neymar).’ Kortom wie maakt ons nog wat?!