Afgelopen week werd er licht getraind, met wat spelletjes tussendoor om fris te worden na twee verliespartijen — de ene tegen de koploper was ingecalculeerd en te verwachten, maar die van vorige week zorgde toch voor een flinke kater.

En bij de start van de dag trok Julia die kater nog even door. Ze had de avond ervoor net te veel wijn gedronken en had duidelijk die kater meegenomen. En die kater was niet zo schattig als de nieuwe kitten van Luna!

Maar “ ‘s avonds een vent, ‘s ochtends een vent” was het motto van Juul — dus hup, 90 minuten erin.

Van start gingen: Rox, Luna, Lotte, Julia, Joëlle, Romaissa, Chantal, Amber, Faat, Manouk en Sarinah.

Isabelle pakte vandaag vakkundig de vlag op en Dana hield scherp langs de lijn in de gaten hoe het met Joëlle en Julia ging.

Ondertussen zorgde Lina opnieuw voor alle faciliteiten eromheen. Ook zij is na de vervelende enkelblessure van vorig seizoen goed op de weg terug.

De rest had vandaag helaas andere verplichtingen, waaronder werk. Dus gingen we met 13 aan de slag.

De afspraak was: de eerst vijf minuten de kat uit de boom kijken, en dan proberen flink druk te zetten. Dat lukte drie keer heel goed. Chantal kon drie keer druk vooruit geven, en daaruit volgden twee kansen — waarvan er één prachtig en teamgericht werd uitgespeeld tussen Sarinah en Faat.

De eerste helft werd vervolgens bepaald door kantelen, knijpen en balveroveringen tussen de linies, omdat Hercules een zeer goed positiespel liet zien.

Maar bij JSV VR1 geldt al jaren: “de nul is alles”, dus verdedigen kunnen we wel.

Waar op het veld Hercules ook doorkwam, was er altijd sprake van dubbele dekking, omdat middenvelders en soms zelfs aanvallers bij gevaar achter de verdediging kropen.

Ondertussen waren Julia, Lotte en Rox heer en meester in de lucht. Rox plukte vele ballen uit de lucht en tikte net voor rust een bal uit de kruising tot corner — die we als 1-1 rekenden.

Verder speelden Luna en Joëlle zoals we van ons gewend zijn tot de rust ijzersterk.

En Sarinah liep — samen met Amber en Romaissa — wel 88 km om gaten dicht te lopen waar nodig, of zo snel mogelijk aan te sluiten bij onze aanvallers. Manouk schoof lekker van links naar rechts.

In de rust maakten we samen een strijdplan voor de tweede helft, en met goede moed gingen we van start.

Na 15 minuten, in de tweede helft, werd duidelijk dat de wedstrijd wat fysieker werk kon gebruiken. Dana kwam erin en Juul schoof door.

Het werd namelijk een tweede helft van overleven en vechten voor elke centimeter. En dan kun je Dana en Julia wel even bellen zeker icm Amber en Romais.

Ondertussen genoten beide teams van elkaars spel — het was bijzonder sportief, en ook langs de lijn enorm positief. Zoals je het elke week zou willen meemaken.

Geen geklaag naar de scheidsrechter, geen onaardigheden onderling. Fel, maar met respect — en hier en daar gewoon een normaal praatje met elkaar.

Richting de 75ste minuut kregen we zelf een paar enorme kansen. Maar aan de andere kant had het ook zomaar anders kunnen vallen — maar dankzij Rox bleef het 0–1 toen ze de bal onder uit de hoek haalde.

Lotte, Dana, Joëlle, Amber, Romaissa, Luna en Julia gooiden zich overal voor.

Faat, Manouk en de inmiddels ingevallen Isabel (na uitval van Sarinah die alles had gegeven wat ze had) deden hun werk op hun beurt voorin.

Na 85 minuten kreeg Joëlle kramp. Manouk ging naar achter, Chantal naar voren en Isabel naar het midden. Dat is wel fijn qua doorwisselen met maar 13 speelsters.

Afijn, binnen een minuut veroverde Isabel — door verstandig druk te zetten — de bal op het middenveld. Romaissa was er als eerste bij, kreeg een mooie voorzet, nam beheerst aan en ronde perfect af. Wat een opluchting was die 0–2!

Een collectieve teamprestatie en overwinning — op wilskracht en mentaliteit, en misschien stiekem een klein beetje gestolen, maar vooral behaald op onze kracht. Samen doen, vechten voor elke centimeter, elkaar continu coachen en aansturen.

Iedereen verdiende dan ook een compliment — niemand was vandaag minder dan een teamgenoot.

Volgens de tegenstander was Rox dé uitblinker — dus bij deze: zij is onze «Woman of the Match».

Vermoeide maar blije gezichten na afloop, en trotse supporters.

We hebben de tegenstander na afloop uitgebreid bedankt voor de sportieve wedstrijd.

Met ons eigen team gingen we trots op de foto, en daarna terug naar de kleedkamer voor een slotwoordje van Chantal.

Vervolgens maakten we ons samen op voor de spelletjesavond — waar iedereen die vandaag op het veld had gestaan bij was, en Annelena later nog kon aansluiten.

Het werd gezellig, al was het ook chaos: 30 Seconds, sjoelen, Regenwormen — en als klap op de vuurpijl de quiz van Rox.

Om 2:00 uur werd de deur dichtgedaan door Sarinah, Julia en Joëlle.

En nu bereiden we ons deze week voor op de wedstrijd tegen De Merino’s.