• Het kampioenschap is goed gevierd

    Voor het eerst dit seizoen heb ik moeite om een verhaal te typen. Dat komt niet door iets negatiefs, nee de dag was zo mooi dat ik alles van minuut tot minuut op papier zou willen zetten!

    Het begon gisterenochtend om half 9. De wekker ging, ontbijtje eten, even douche, tanden poetsen, haar in de lak en vanaf toen begon de bijzondere dag. In de tas gingen namelijk niet alleen de voetbalschoenen, scheenbeschermers en voetbalsokken mee, nee er moest ook plaatst gemaakt worden voor de gouden medailles en de beker.

    Om 10:00 uur de wedstrijdbespreking waar we door Roy getrakteerd werden op heerlijk gebak, met een prachtige teamfoto van onszelf erop. Ja wij zijn om van te smullen! De trainer had een korte wedstrijdbespreking namelijk ‘geniet van deze dag.’

    De dames gingen vervolgens de kleedkamer in waar Jill, Manon en Eva aansloten. Alle drie lagen ze pas om 4 uur in bed. De ene vanwege werk en de anderen vanwege vertraging vanuit Gran Canaria. Overigens was de kleedkamer wel een beetje te klein want alle speelsters, op 1 na namelijk Rox die had examen, was er vandaag.

    Iedereen was vrolijk en uitgelaten, de zon scheen, we speelde op het hoofdveld en de tribune was gevuld met familie, kennis en vrienden. En we wilde vandaag graag 12-0 op het scorebord krijgen om op plus 100 uit te komen. Julia, Amber, Francine, Samantha, Joyce, Manon, Milou, Sarinah, Iris 2, Chantal en Eva mochten daarvoor aan de start verschijnen.

    We waren nog geen minuut onderweg of Messi zorgde voor de 1-0. De dames probeerde vervolgens met positiespel, 1 keer raken en de bal van de ene naar de andere kant verleggen, mooi voetbal te vertonen. Bij vlagen ging dat goed. Samantha en Francine dekte tijdig vooruit en gingen op zoek naar de korte opbouw. Amber en Joyce gingen aan de zijkant mee, waardoor Milou, Chantal en Manon de gaten in konden lopen en de steekpass konden geven. In de 11de minuut kreeg Manon de bal mee en legde de 2-0 erin. De 3-0 en de 4-0 kwamen op naam van Eva. De 5-0 kwam van de voet van Messi en de 6-0 opnieuw van Manon. Ondertussen werd er regelmatig gewisseld, zodat iedereen haar minuten kon maken.

    Na rust waren er wat opstart problemen. Vele kansen waren er wel, maar die konden niet worden benut. De paal en lat zijn gisteren wat keren aangetikt. In de 58ste minuut was Manon het zat en legde de 7-0 erin. En een paar minuten later ook de 8-0. Daarmee dus haar vierde van de middag. Joyce bleef in de tweede helft bij iedere aanval meegaan, waarmee voor Chantal en Eva een startsein was gegeven om op zoek te gaan naar haar in de 16 meter. Dat is gelukt. Joyce legde de 9-0 erin. Een doelpunt van Joyce is uiteindelijk het leukste. Die is het meest blij en iedereen gunt het haar van harte, waardoor er een feestje in een feestje ontstaat. Vanaf de kant werd er geroepen dat we nog even door moesten drukken richting de 12-0. Iris 2 was de gene die de 10-0 erin legde, maar er was net te weinig tijd om er nog 2 extra te maken.

    Na het laatste fluitsignaal konden we los. Na 100 knuffels en high fives, een champagne douche, foto momenten en een prachtig woord van onze voorzitter, gingen we de kleedkamer in. Een moment waar je volgens Eva met kleding en al onder de douche moet gaan staan. Zo gezegd zo gedaan. Al kwam Eva er volgens wel achter dat zij haar handdoek was vergeten.

    Ieder vierde het feestje op haar eigen manier. De ene stond op de banken te springen, de ander stond met kleding en al onder de douche, de volgende veegde de vloer aan met dansmoves en sommige zaten op de bank ingetogen te genieten. Mochten we er een muziekje onder hebben moeten zetten dan was ‘Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht’ toepasselijk geweest.

    Enkele jeugdigen vertrokken naar huis om een dutje te doen en met name de oudjes bleven nog even op de tribune plakken om de wedstrijd van heren 1 te aanschouwen, waar zij drie prachtige doelpunten hebben gezien. De mannen hadden waarschijnlijk stiekem voor hun wedstrijd bij ons afgekeken. Nee gekkigheid natuurlijk. Met name het eerste en het tweede doelpunt waren eredivisie waardig. En de twee mannen die scoorde werd het gegund. Een prachtige afsluiter voor beide.

    We gaan weer even terug naar waar het in dit verhaal om moet gaan de dames. Om 17:30 uur keerde iedereen terug naar het ‘eigen’ sportpark waar de dag ook begon.

    En wat is er leuker dan dit speciale moment te vieren met iedereen die ons lief is en lief heeft?! Vaders, moeders, broers, zussen, opa’s en oma’s sloten bij de groep aan om dit onvergetelijke seizoen in 1 avond memorabel te maken. En ook de 3 meiden van de MO17 (Romaissa, Julia en Demi) die ons dit jaar meerdere keren hebben geholpen aan de 3 punten, mengde zich in de groep.

    Om 18 uur gingen we van start met het uitreiken van de bokalen ‘Talent van het jaar, Speelster van het jaar en Topscoorder van het jaar.’ Hierover volgt later meer, in een apart bericht op de homepage van JSV. Waarschijnlijk staat dit dinsdag online. Dus neem dan vooral nog even een kijkje.

    Vervolgens kon de BBQ beginnen! Dat de meiden geliefd zijn en lieve sponsoren om zich heen hebben werd duidelijk. Ineke van JSV had voor 30 personen een BBQ a 15 euro p.p. verzorgd en de totale kosten van 450 euro inclusief de vele drankjes die zijn genuttigd, zijn met alle sponsorgelden gedekt. Nogmaals dank aan: de opa van Julia, de vader van Chantal, Driekus, Roy, Rox, Elvera en Chantal, die een flinke bijdragen in de sponsor pot hebben gedaan.

    Na de BBQ ging het feest los. Elvera ging boven op de picknick tafel staan om tweestemmig het nummer ‘Daar boven op de berg’ en ‘JSV gaat laaien’ in te zetten. Er werd gedanst, gesprongen en gezongen. En de familie? Die deden overal aan mee. Milou en haar moeder zorgde voor de moves en Julia en haar opa voor de polonaise. En de vader van Sarinah heeft deze mooie momenten op foto vastgelegd.

    Om 20 uur werd de knop van de muziek uitgedraaid en zijn de meiden uit gaan razen richting het huis van Chantal om daar de boel verder op zijn kop te zetten. Met 9 fietsen (in totaal 15 meiden) gingen zij in een caravaan daarnaartoe. Want ja de dames zijn wel verstandig na het nuttigen van een aantal kleine alcoholische versnaperingen.

    De prosecco fles werd geopend en met een speech nodigde Manon ons uit, om in augustus hun nieuwe huis op te komen warmen. Daarna ging de volume knop van de muziek aan en werd er opnieuw gelachen en maf gedaan. Om 23 uur kreeg de groep honger en ging de caravaan aan fietsen richting de Mc Donalds. Toen stond de drive ineens vol met fietsen en dames met medailles om. Er zal waarschijnlijk wel enigszins merkwaardig naar ons gekeken zijn. Maar ach wat maakt ons het uit: wij zijn kampioen!

    Na het nuttigen van de burgers en de ijsjes ging iedereen tevreden huiswaarts.

    Het was een prachtige dag, waarin we met elkaar hebben genoten van het behalen van ons doel. Nu komt de droom bovenin meedraaien in de derde klasse en doorstomen naar de tweede. Iets wat je mooi op je CV kunt zetten over de jaren heen. Onderdeel geweest zijn van het behalen van successen en het promoveren. Maar eerst nog even genieten.
    En waarschijnlijk ontstaat het besef van dit bijzondere moment pas later. Bijzonder omdat het een groep is waarin leeftijden van 15 tot 37 gemengd zijn en niemand dat door heeft. We elkaar waarderen en accepteren om wie een ieder is. De ene met grote ambities, de ander met passie, de ene met eredivisie waardige voetbalkwaliteiten en de ander om de inzet. We elkaar dingen gunnen en er GEEN onderstroom conflicten zijn. Tuurlijk in ieder goed huwelijk is er wel eens een kleine irritatie of meningsverschil hier en daar, maar zonder wrijving is er geen glans. Maar die wrijving duurt nooit lang en blijft niet in de groep hangen. En wat je functie, opleidingsniveau, leeftijd of status ook is, iedereen wordt in de groep geaccepteerd en toegelaten. Totdat je op de schreef gaat, dan is het klaar. Indien dat over de hele wereld zou gebeuren, dan was alles een stuk rooskleuriger geweest.

    Ik en samen met mij (Manon, Elvera, Iris en Eva) hebben vroeger in de meest succesvolle teams gespeeld. Vele prijzen en finales zijn gewonnen en vele verschillende teamsamenstelling zijn er geweest. Daardoor hebben wij vergelijkingsmateriaal en weten wij dat het gras bij de buren niet groener (en zwart, witter) is dan bij ons. Maar dat kun je pas beoordelen op het moment dat je in een ander team zult gaan spelen. Dan zal je nog wel eens terug denken aan de woorden van ons vijven. Och wat een wijzen woorden van die vijf ‘oudjes’ denken jullie nu. Alhoewel wij, op Eva na, zijn nog ver onder de 30 dus oud zijn we eigenlijk nog helemaal niet. Maar altijd soepel gaat alles ook niet meer.

    We hebben nog 1 wedstrijd voor de boeg dit seizoen en dat is volgende week tegen Delta. Verder staat er nog een BBQ en een weekendje weg op het programma dus we feesten de aankomende maand nog even door!

    Het hele voetbalseizoen worden in de verslagen de meiden geprezen, maar die hadden dit alles niet voor elkaar gekregen zonder de architecten! Het trainersduo Roy en Driekus hebben het fantastisch neergezet. Roy die ons iedere week ‘spidermans’ en oefeningen waarvan ik het bestaan niet eens af wist, liet doen. En Driekus die ons tussen grote rode poppen liet slalommen. De mannen staan twee avonden per week vrijwillig op het trainingsveld om onze kwaliteiten op een hoger niveau te brengen. En op zaterdag zorgen zij voor het tactisch plan. De resultaten daarvan spreken boekdelen!

    Beiden worden soms misschien wel eens ondergewaardeerd. Voor de schermen zijn zij zichtbaar, maar achter de schermen doen zij misschien nog wel meer. Roy is namelijk ook nog onderdeel van de projectgroep van de meidenafdeling en Driekus is onderdeel van het Walking voetbal op maandag. Vele privé uren worden wekelijks (met soms 4 avonden per week op JSV) geïnvesteerd. Een aspect waar de groep mega trots op mag zijn, om daar onderdeel van uit te maken.

    Daarnaast zijn we super blij met de vader van Amber die wekelijks de rol van grensrechter op zich neemt, de vader van Francine die vaak fluit en de moeder van Joyce die voor onze schone was zorgt. Ook zonder hen kunnen we niet optimaal presteren want indien we dat allemaal zelfs zouden moeten doen, kost dat een hoop tijd en energie. Kortom een collectief succes!

    En laten we ook zeker niet vergeten onze vaste en trouwe supporters te bedanken! Ook een applaus voor jullie.

    Ik sluit af met in de context van de woorden van de voorzitter ‘wij zijn een groep die op vriendschap draait en daar kun je ver mee komen, heel ver zelfs.’ Op naar gooi richting promoveren in de derde klasse en z.s.m. tweede klasse spelen. Geniet allemaal van jullie weekend en maak er het hele weekend een feestje van!


    Tot slot: inmiddels hebben ook Francine en Joyce officieel bevestigd volgend seizoen opnieuw het wit/zwarte tenue te dragen!