We hebben twee schoten op het doel van Ody gelost en twee mooie goals gemaakt: één van Zoe en één van Manouk!
Bij iedereen zal dan ook de vraag blijven leven: wat als we vandaag geen pech hadden gehad met blessures en privéomstandigheden, waardoor het al lastig was om überhaupt bij de aftrap te verschijnen? Afgaande op de twee schoten – twee goals.
Over de gehele wedstrijd kunnen we zeggen:
Het was overleven x 90 met een ondertal, bestaande uit niet fitte spelers die dachten: “Wat er gebeurt, gebeurt, we proberen het vandaag gewoon!” Ons is het afgelopen seizoen veel gelukt, dus misschien kon dit ook, maar vandaag waren het net iets te veel uitdagingen.
Je hebt elk seizoen wel één of twee keer dat mensen ontbreken door ellende, en vandaag was dat voor ons het geval. We probeerden het tactisch op te lossen door Lina, Sarinah en Chantal te wisselen, omdat zij alle drie geen volle 90 minuten konden gaan:
• Lina, herstellende van een blessure die ze vorig seizoen tijdens de training opliep.
• Chantal, ziek thuis sinds dinsdag met iets wat op Corona leek, pas sinds vrijdagavond voorzichtig haar stem terug.
• Sarinah, tob met een beenblessure.
Het idee was om met 11 spelers het veld te blijven bezetten door:
• Lina 25 minuten te laten spelen, daarna wisselen met Chantal.
• In de tweede helft Lina wisselen voor Sarinah. En waar mogelijk terug.
• En dan maar overleven met z’n allen.
Helaas mocht het niet zo uitpakken.
Aan mentaliteit, werklust en doorzettingsvermogen ontbrak het niet, maar in de 65e minuut stond het al 1-4. Chantal riep iedereen bij elkaar – een kring, nog net niet elkaar vasthoudend om niet om te vallen – en sprak iets in de lijn van:
“Het is nog 25 minuten. We gaan de bus parkeren en de schade beperken. Blijf positief coachen, wees lief voor elkaar en wees zuinig op jezelf.”
Enkele spelers bleven al trekkebenend nog steeds gewoon doorlopen, ondanks dat ze eruit moesten, en we hebben ze samen opgebeurd en naar de dug-out verwezen.
Natuurlijk wil je je team niet in de steek laten, maar een team laat je ook niet in de steek als het tegen je zegt: “Stop, anders gaat het mis.”
Ja maar dan is het ondertal… Nee, eruit nu 😉.
Vanaf dat moment moesten we rugby-tactieken toepassen: uittrappen zo ver mogelijk over hun helft, bij gevaar opstoppingen creëren in het midden en de minuten aftellen.
In de rust legden we al uit: zorg dat er minimaal 7 speelsters op het veld blijven, zodat de wedstrijd niet gestaakt wordt. Een eindstand met 9 speelsters was dus een winstpunt op zich.
Na 90 minuten volgden veel bemoedigende schouderklopjes onder elkaar.
Alles wat tegen kon zitten, zat ons tegen, inclusief de scheidsrechter van de tegenstander, waardoor we met 1-2 in plaats van 1-1 de rust ingingen.
De eerste helft overleefden we nog, maar in de rust was het op en moesten we nog 45 minuten. Met ook nog dat vervelend gebroken elastiekje van de buitenspel goal.
Afijn, andere teams hadden misschien afgezegd of de wedstrijd laten staken bij minder dan 7 spelers. Wij zijn gegaan, hebben hard ons best gedaan en meer zat er vandaag niet in.
Schade beperken was het devies.
In de vierde klasse was een tekort of ondertal geen probleem, in de derde klasse bleek dat net te lastig.
Iedereen bleef tot het eind positief naar elkaar en complimenteerde elkaar voor de kleine dingen – dat is winst op zich.
Uiteindelijk spelen we amateurvoetbal en geen Champions League-finale; maandag naar je werk kunnen is belangrijker dan alles finaal afscheuren.
Maar al met al was het vandaag jammer.
Twee schoten op doel, twee goals – wat zegt dat over de kansen die we hadden kunnen creëren met een volledig efltal/team?
We zullen het nooit weten, maar het zegt wel dat we absoluut iets anders hadden kunnen neerzetten.
Volgende week zaterdag gelukkig even geen wedstrijd, en de week daarop zijn we fit en compleet. Iedereen heeft vrij genomen die normaal moet werken, dus dan kunnen we kiezen wie in de basis start en hebben we een volwaardig elftal tot onze beschikking.
We bedanken Johnny, de vader van Manouk, hartelijk voor het vlaggen. Ook een groot dank aan de ouders van Sarinah en Lina voor hun support, en aan Joel voor de mooie foto’s!
Woman of the match: Luna.
Ik sluit dit verslag graag af met te zeggen: trots op ons team! En de support.
