DE VOORBEREIDING
Vandaag was het eindelijk zover: de nieuwe zwarte tenues konden worden uitgedeeld! Deze werden met een grote glimlach in ontvangst genomen.
Met de nodige kleedkamerpraat, gezelligheid en humor zat de sfeer er meteen goed in. Iedereen leek goedgemutst en klaar voor de wedstrijd!
Een extra leuke verrassing was de aanwezigheid van Romaissa. Na heel wat mooie voetbaljaren samen nam zij vorig seizoen afscheid van ons team, omdat het voetballen lastig te combineren was met haar werk.
Maar vandaag was ze een keertje vrij en wilde ze ons komen helpen. Zoals ze zelf zei: \"Ik heb jullie wel gemist!\" Nou Romaissa, dat gevoel is helemaal wederzijds!
Voor de wedstrijd besprak Chantal nog een uitdaging met het team: wie zou vandaag de linksbackpositie op zich nemen?
Chantal wilde deze verantwoordelijkheid niet opnieuw op de schouders van Manouk leggen, aangezien zij vorig seizoen al regelmatig op die positie werd neergezet maar officieel haar hele voetbalcarrière linksbuiten en op het middenveld heeft gespeeld.
Gelukkig gingen direct twee handen de lucht in: die van Faat en Romaissa.
Faat had tegen Montfoort en Houten al laten zien dat ze op deze positie prima uit de voeten kan. En Romaissa? Die maakt het eigenlijk niet uit waar je haar neerzet.
Romaissa hanteert daarbij een mooie instelling: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. En anders kan ik het in ieder geval proberen!”
En ook dit bleek zij achteraf heel goed te kunnen, ondanks dat ze op die positie nog nooit had gespeeld. Wel een keer rechtsback maar dat is toch anders want officieel is Romaissa een mid-mid.
Na wat onderling overleg werd dus de knoop doorgehakt: Romaissa nam plaats op linksback en Faat nam plaats op de linksbuiten positie.
Ook Bert was van de partij! Vanouds pakte hij de vlag ter hand en, ere wie ere toekomt, hij maakte geen enkele fout!
We begonnen de dag en wedstrijd met tien speelsters, maar gelukkig wisten ook nummer elf, twaalf en dertien zich enkele minuten na de start van de wedstrijd, nog bij ons aan te sluiten.
Afijn, na enkele minuten spelen stonden de volgende elf speelsters uiteindelijk op het veld: Amber, Dana, Faat, Julia, Lamyae, Lina, Lotte, Manouk, Romaissa, Sarinah en Tessa. Joyce en Rox namen plaats op de bank.
Ook langs de lijn was er volop support!
Joëlle en Lisa moesten om 15.00 uur werken, maar hadden slim bedacht dat ze met een aftrap om 14.00 uur toch nog mooi twintig minuutjes van de eerste helft konden meepakken. En zo geschiedde! Met veel enthousiasme moedigden ze het team aan.
Super dat jullie er, al kon het maar kort zijn, toch bij waren om het team te supporten! Je had ook kunnen denken: “Voor die 20 minuten ga ik niet helemaal naar JSV.” Maar jullie waren er wél. Dat getuigt van echte teamspirit en je willen inzetten voor het collectief en teamgevoel.
Daarnaast was ook Joy na lang blessureleed aanwezig – vanuit Den Bosch.
Na haar flinke voetblessure kan ze gelukkig weer normaal bewegen en kwam ze ons vanaf de zijlijn steunen. En natuurlijk mochten Driekus en Coby (na hun welverdiende vakantie van 2 weekjes) ook niet ontbreken!
Ondanks de hevige regen, waren onze vaste trouwe supporters langs de zijlijn aanwezig! De ouders van Sarinah, Vivian en zoon Ikaia (vrouwen 7x7), onze fotografe Joel en Othman de man van Romaissa. En nogmaals Bert – de vader van Amber - in de rol van grensrechter. Met regenjacks en paraplus.
Kortom, de sfeer zat er goed in, de nieuwe tenues waren ingewijd en met een mooie mix van vertrouwde gezichten, teruggekeerde speelsters en enthousiaste supporters waren we helemaal klaar voor de wedstrijd.
Vooraf wisten we dat De Meern een goede ploeg moest hebben.
Bij aankomst werd hun Veo (een camera die de wedstrijd vastlegde) geïnstalleerd, nam een driekoppige staf langs de lijn plaatst (waarvan de oudste tijdens de wedstrijd graag mee doet want hij stond regelmatig in het veld) en stonden ze op de ranglijst nummer 1 – met 3 gewonnen wedstrijden (2-0 tegen Zwaluwen, 2-5 tegen T Goy en 3-1 winst tegen onze oude bekende van vorig seizoen – de kampioen - Sporting’70), alleen in de beker hadden zij verloren tegen onze tegenstander van vorige week, Hercules VR1.
Toch gingen we vandaag met het volste vertrouwen de wedstrijd in. Vorig seizoen waren we immers de angstgegner van menig koploper, en vandaag wilden we de eerste stap zetten om die reputatie nieuw leven in te blazen.
Want indien we eerlijk zijn, is er ten opzichte van vorig seizoen eigenlijk maar weinig veranderd. Alleen kampen we momenteel met nét te veel voetblessures, en dat begint ons gedurende de wedstrijd behoorlijk parten te spelen. Zeker wanneer er op een gegeven moment eigenlijk 5 speelsters tegelijk moeten wisselen omdat de pijn over de grens gaat.
Dan wordt het puzzelen, schuiven en improviseren met de opstelling, totdat de formatie meer wegheeft van een salademix dan van een doordacht of logisch tactisch plan.
Soms moeten spelers gedurende een wedstrijd in drie verschillende linies en op drie verschillende posities uitkomen. Niet omdat we langs de zijlijn en/of binnen het team, dit nou zo’n fantastisch idee vinden maar omdat de situatie maakt, dat dit moet. En dat is natuurlijk voor niemand goed. Zelfs niet indien je Eredivisie zou spelen.
Daar komt nog eens bij dat we eigenlijk al vanaf de eerste minuut onze energie moeten doseren en niet voluit druk kunnen zetten, simpelweg om de negentig minuten überhaupt vol te kunnen maken. En dat is natuurlijk niet het voetbal waarmee we vorig seizoen de koplopers het vuur aan de schenen legden.
Gelukkig komt het vrije weekend van volgende week als geroepen. Hopelijk kunnen we daarmee de nodige blessures achter ons laten, de batterij opladen en straks negentig minuten lang met het collectief vol gas geven, zoals we vorig seizoen onze punten scoorde.
Kortom, de ingrediënten zijn er nog steeds. Nu alleen zorgen dat iedereen fit is, zodat we die gevreesde angstgegner van vorig seizoen opnieuw kunnen worden!
OP NAAR DE WEDSTRIJD!
We hadden met elkaar een paar kleine details besproken en op een aantal specifieke situaties getraind. En dat pakte in de eerste helft goed uit.
De eerste goal van JSV was daar een voorbeeld van. Dankzij het slimme werk van Lina en vervolgens een geweldig schot van Sarinah viel de bal schitterend binnen.
En dat was geen toeval. Afgelopen maandag hadden we hier maar liefst 45 minuten op getraind. Tessa, Rabia en Chantal fungeerden daarbij zo ongeveer in de rol van levende schietschijven, maar bleven hun taak desondanks met volle passie uitvoeren.
Ieder nadeel heeft zo zijn voordeel!
Sta je een keer met MAAR zeven speelsters op de training, dan heb je ineens alle tijd om dit soort details uitgebreid in te trainen.
Dan moet je natuurlijk wel het geluk hebben dat je speelsters in je elftal hebt met zo'n prachtig schot als Sarinah, de slimheid van Lina en de traptechniek, plichtsbesef van looplijnen en uitvoering van Julia en Manouk.
Want dát was precies de gedachte achter deze oefening afgelopen maandag tijdens de training: gebruikmaken van de kwaliteiten en talenten die we binnen het team hebben! En dat is de feilloze traptechniek van enkele speelsters.
De rest van het team keek, net als de tegenstander, toch enigszins verrast toe.
Zij waren afgelopen maandag namelijk niet op onze training aanwezig geweest en hadden dus geen idee wat er stond te gebeuren. Ze konden dan ook weinig anders dan genieten van de 'zoef' waarmee de bal in tegen de touwen vloog.
En daarmee heeft Sarinah er naast Messi officieel een nieuwe bijnaam bij: Enzo Fernández. Blijven we in ieder geval lekker in de Argentijnse sferen.
Even later leek Lotte de tweede treffer voor JSV te gaan maken, maar helaas stond de lat in de weg.
Langs de lijn werd op dat moment eigenlijk maar naar één ding gekeken: gaan de koppies nu naar beneden, of blijven ze omhoog? Krijgt Lotte de schouderklopjes, of lopen speelsters teleurgesteld weg?
Gelukkig gebeurde het eerste! De koppies bleven omhoog en Lotte kreeg de steun van haar teamgenoten. En daardoor voelde je dat er in deze eerste helft nog meer mogelijkheden konden komen.
Helaas gingen we wel de rust in met en 1-2 achterstand.
In de rust overheerste de positiviteit. En dat was ook volledig terecht!
Op de vraag \"Wat moeten we vooral vasthouden in de tweede helft?\" volgde geen ingewikkeld tactisch verhaal of een opsomming van allerlei voetbaltechnische zaken, maar juist iets heel eenvoudigs in gedrag:
\"De kop omhooghouden, tot het einde!\"
En misschien was dat wel de belangrijkste afspraak van de middag.
Ondertussen werd er ook alvast vooruitgedacht. Want met onze krappe bezetting moesten we voorbereid zijn op het moment dat er iemand noodgedwongen het veld zou moeten verlaten. En dus werd samen met Tessa alvast een heus masterplan gesmeed.
Mocht het nodig zijn, dan zou Tessa een wedstrijdshirt aantrekken en het veld inschuiven, waarna Rox het doel zou overnemen. Het liefst zou Rox natuurlijk zelf het veld in gaan, maar zonder kruisband is dat simpelweg te gevaarlijk.
Tessa zag haar mogelijke intreden van keepster het veld in, ondertussen al helemaal voor zich. Vol passie dacht ze alvast na over hoe ze het zou aanpakken in het veld en welke bijdrage ze aan het team kon leveren. Het masterplan lag dus klaar!
Helaas moest dit plan daadwerkelijk worden uitgevoerd toen Sarinah vanaf de zijkant een bal snoeihard tegen haar hoofd kreeg.
Ai, dat scenario hadden we bij het bedenken van ons masterplan niet helemaal meegenomen. We hadden eerder gerekend op vermoeidheid, waardoor er gewisseld zou moeten worden. Niet op een snoeiharde bal tegen iemands hoofd.
Gelukkig hebben we een fysio binnen het team, wist iedereen de waterflessen te vinden en werd er gezamenlijk goed en snel gehandeld om Sarinah te helpen. Hopelijk valt het allemaal mee en is de hoofdpijn morgen verdwenen!
Maar er was in de rust nóg een interessante discussie gevoerd: ‘’wat doen we als het richting het einde van de wedstrijd nog 1-2 staat?’’ Gaan we dan vol voor dat ene punt, met het risico dat we, net als vorige week, uiteindelijk met flinke cijfers verliezen? Of kiezen we voor behoud, nemen we genoegen met de 1-2 en proberen we de schade beperkt te houden?
Nou, de vragensteller werd nog nét niet neergesabeld.
Het antwoord was namelijk glashelder: we gaan voor dat punt! En als dat betekent dat de wedstrijd volledig de andere kant op kan slaan, dan accepteren we dat risico. Duidelijke taal!
De tweede helft: de batterijtjes raken leeg.
In de tweede helft werd langzaam zichtbaar dat de batterijtjes steeds verder leeg begonnen te raken.
Daar kwam bij dat Dana's enkel al snel behoorlijk dik werd, waardoor Joyce eerder dan verwacht het veld moest betreden. En ook Joyce deed dat wederom met volle overgave. Ze gaf werkelijk alles wat ze had. Na afloop was ze moe gestreden, maar wederom ontzettend goed gedaan.
Desondanks bleef het gevoel bestaan dat het zomaar eens onze kant op kon vallen en die 2-2 nog mogelijk was. De Meern oogde op bepaalde plekken op het veld wat gehaast, waardoor er zeker nog kansen leken te liggen.
Helaas viel de goal uiteindelijk aan de andere kant: 1-3.
Dat gebeurde doordat we nét wat te veel risico namen. Maar laten we vooral niet vergeten dat dit precies het risico was dat we vooraf met elkaar hadden afgesproken te nemen. En gelukkig zagen we ook op dat moment weer iets moois gebeuren. In plaats van elkaar boos aan te kijken of verwijten te maken, zochten de speelsters elkaar juist op. Een schouderklopje hier, een bemoedigend woord daar, en vervolgens vooruitkijken.
Want zelfs bij 1-3 bleef de gedachte hetzelfde: waarom zouden we niet alsnog voor die 2-3 gaan? Dus werd er opnieuw risico genomen door één-op-één te gaan spelen en te proberen nog iets te forceren.
Maar uiteindelijk was het batterijtje écht leeg. Niet omdat iemand te weinig had gegeven, maar juist omdat iedere speelster alles had gegeven wat erin zat.
Wat nemen we hiervan mee?
Zouden we rapportcijfers uitdelen, dan ziet dat er ongeveer zo uit:
• Doorzettingsvermogen: een dikke 10!
• Voetballende uitvoering zolang de batterijen vol waren: uitstekend!
• Het laatste deel, waarin vooral op wilskracht werd gespeeld: ook een dikke voldoende!
Krijgen we daar punten voor op de ranglijst? Nee, helaas niet.
Maar wat we er wél voor terugkrijgen, is een goed teamgevoel. En dat is op dit moment misschien nog wel belangrijker.
We zagen dat hetgeen waarop we trainen ook daadwerkelijk terugkomt in de wedstrijd. Doen we dat ook niet voor saus!
We zagen speelsters die elkaar bleven steunen, ook wanneer het even tegenzat. En we zagen een team dat ondanks de vermoeidheid en tegenslagen bleef proberen er samen het maximale uit te halen.
Natuurlijk willen we wedstrijden winnen. Daar trainen we voor en daar spelen we voor. Maar soms moet je ook kijken naar de stappen die je als team zet, los van de uitslag.
Indien we vandaag één ding hebben laten zien, dan is het dat de koppen omhoog blijven, ook als het moeilijk wordt.
Dat levert vandaag misschien geen punten op, maar wél het vertrouwen dat we met elkaar weer de goede kant op bewegen.
En ondertussen feliciteren we De Meern met uiteindelijk hun verdiende overwinning want over de 90 minuten waren ze gewoonweg sterker!
OP NAAR DE DERDE HELFT!
De derde helft hebben we overtuigend gewonnen!
Want ondanks de nederlaag op het veld bleef nagenoeg iedereen gezellig hangen om samen nog een frisdrankje te drinken. En ook daar viel genoeg te beleven.
Zo kreeg Dana in de kantine maar liefst negen verrassingen overhandigd. Een bijzonder moment dat samen met Daphne prachtig op de foto werd vastgelegd en in de groepsapp werd gedeeld. Zeven verrassingen zijn uitgepakt en twee zijn er achtergehouden voor Lisa en Zoe.
Rox en Sarinah besloten ondertussen nog even op avontuur te gaan voor een extra ronde ‘Zoek de bal’. Blijkbaar waren we na negentig minuten voetbal nog niet helemaal klaar met achter ballen aan gaan.
Lina, Faat, Joy en Lamyae hadden hun eigen tactiek voor de derde helft bedacht en besloten de snoepjesbar zo ongeveer volledig leeg te kopen. Ook een manier om de energievoorraad aan te vullen.
Amber kon op haar beurt met een grote glimlach naar huis. Niet vanwege de uitslag, maar omdat haar vermiste drinkfles was gevonden. Soms zit geluk in de kleine dingen!
Joyce deed nog even wat rek en strekoefeningen.
En ondertussen waren Lotte en Chantal druk verwikkeld in een bijzonder tactisch overleg. Het doel? Uitvogelen hoe er die dag misschien tóch nog een puntje gescoord kon worden. Een interessant plan, al kwam Julia al snel tot de conclusie dat zij daar voorlopig nog niet aan mee kon doen.
Maar Julia zou Julia niet zijn als ze niet op een andere manier haar punt wist te pakken. Dus besloot ze alvast het volgende teamuitje te organiseren, terwijl het teamuitje van aanstaande woensdag nog niet eens heeft plaatsgevonden.
TOT SLOT!
Ook nog even een welverdiend bedankje aan Sarinah en Zoë voor het oppakken van de bardienst en aan Chantal voor het verzorgen van het wedstrijdsecretariaat op zaterdagochtend.
Want een vereniging draait niet alleen op doelpunten, assistenten, tackles, reddingen en mooie voetbalacties en maar ook op mensen die buiten het veld hun steentje bijdragen.